Zbierz dwóch do sześciu graczy.
Przygotuj talię 36 kart.
W durnia gra się jako indywidualny zawodnik.
Do gry w durnia wykorzystuje się trzydzieści sześć kart, wszystkie kolory.
Starszeństwo kart jest standardowe: od asa (najsilniejsza karta) do szóstki.
Pierwsze rozdanie wykonuje dowolnie ustalona przez uczestników gry osoba (kolejne rozdania inicjuje już przegrany).
Osoba rozdająca karty przydziela każdemu zawodnikowi po sześć zakrytych kart (zgodnie z ruchem wskazówek zegara, każdemu po jednej).
Na środek stołu trafia następnie jedna, odkryta karta, a jej kolor określa atut. Pozostałe, zakryte karty, trafiają na górę karty atutowej w ten sposób, by kolor i wartość tej karty była dla wszystkich widoczna.
Na właściwą grę w durnia składają się serie ataków. Gracz przeprowadzający atak może działać wspólnie z innymi graczami, gracz broniący się zawsze działa w pojedynkę.
Atak inicjuje się poprzez zagranie karty na stół przed obrońcę.
Ten z kolei, żeby się obronić, zobowiązany jest pobić tę kartę oraz wszystkie inne wykorzystane w ataku.
Kartę nie atutowa można pobić wyższą kartą tego samego koloru albo jakimkolwiek atutem.
Kartę z atutem można pobić natomiast jedynie wyższym atutem.
W sytuacji, gdy obrońca nie jest w stanie (nie chce) pobić karty, która go atakuje, zobowiązany jest ją zabrać.
Jeżeli zaś atak zostaje odparty, atakujący ma możliwość przeprowadzenia kolejnego ataku.
Ostateczne odparcie ataku następuje w momencie, gdy żaden z atakujących nie ma już kart do atakowania (lub nie chce już z nich skorzystać) lub atak został odparty w przypadku sześciu kolejnych kart.
Lub też obrońca, który ma mniej niż sześć kart, nie ma już kart na ręce, ponieważ wszystkie zostały wykorzystane do obrony.
W przypadku zakończenia (odparcia) ataku, karty, które do tego ataku wykorzystane nie biorą już udziału w grze – zostają odłożone na bok. Wówczas następuje też zamiana ról – dotychczasowy obrońca jest atakującym, a gracz siedzący na lewo od niego broni się.
W grze w durnia nie wyłania się zwycięzcy, ale przegranego, który otrzymuje miano tytułowego "durnia".
Przegrywa ta osoba, która posiada karty, kiedy nie ma ich już rywal.
W durnia można również grać w zespołach (dwu- lub trzyosobowe).